Montaña Guajara (Alto de Guajara, 2178 m n.p.m.) nie jest wulkanem w dosłownym znaczeniu tego słowa lecz najwyższym punktem ściany kaldery Las Cañadas. Ta mająca ponad 40 kilometrów w obwodzie ogromna formacja skalna powstała w wyniku zapadnięcia się gigantycznego wulkanu o tej samej nazwie. Dopiero później w jej wnętrzu wypiętrzyły się znacznie młodsze i bardziej znane wulkany takie jak Pico del Teide i Pico Viejo.
Montaña Guajara ma wysokość 2178 m n.p.m. i jest czwartym pod względem wysokości szczytem Teneryfy po Pico del Teide, Pico Viejo i Montaña Blanca. Podejście na szczyt liczy ponad 600 metrów w pionie i rozpoczyna się przy Centrum Turystycznym Cañada Blanca na wysokości 2131 m n.p.m. Tak jak podczas innych górskich wypadów na Teneryfie dojechaliśmy tam drogą TF-21 z Puerto de la Cruz. Auto zaparkowaliśmy przy budynku Centrum. Z pozoru miejsc postojowych było dużo, ale parking błyskawicznie zapełnił się samochodami. My na szczęście dojechaliśmy na tyle wcześnie (około godziny 8 rano), że nie mieliśmy jeszcze problemu ze znalezieniem wolnego miejsca dla naszego auta. Parę minut po wyjściu z samochodu czekała nas kolejna niespodzianka. Pani pracująca w Centrum Informacji Turystycznej poinformowała nas, że akurat w tym czasie na terenie Parku Narodowego Teide prowadzony jest odstrzał muflonów. W związku z tym szlak prowadzący na Montaña Guajara jest zamknięty i zostanie ponownie otwarty dopiero po godzinie 14-tej. Jak wyjaśniła w rozmowie odstrzał muflonów w tym rejonie prowadzony jest cyklicznie, a wszystkie informacje na ten temat, podobnie jak wiele innych można znaleźć na stronie https://www.tenerifeon.es/.
Odradziła nam jednak jechanie samochodem w inne miejsce na wyspie.
– Lepiej poczekać tutaj, bo później jak wrócicie nie będzie już wolnego miejsca na parkingu – powiedziała.
Stosując się do jej rad czekaliśmy na godzinę 14-tą siedząc w położonej w tym samym budynku restauracji. W ramach urozmaicenia poszliśmy też na krótki spacer szlakiem nr 19 w kierunku wzniesienia Montaña Majúa. Nie czekaliśmy sami, w międzyczasie zebrała się grupa kilkunastu osób, czekających tak jak my na otwarcie szlaku. Generalnie personel Centrum Turystycznego Cañada Blanca był bardzo miły i pomocny. Oprócz restauracji i centrum informacji w budynku znajdowało się jeszcze Muzeum Parku Narodowego Teide, którego jednak nie zwiedzaliśmy. Z kolei łazienki ii toalety były umiejscowione w pobliżu restauracji. Koszt skorzystania wynosił 1 euro, chyba że zamówiło się coś do jedzenia. W takim przypadku były bezpłatne.
Wreszcie po ponad pięciu godzinach czekania taśmy zamykające wejście na szlak zostały usunięte i wszyscy wyruszyli w drogę. Podobnie jak pozostali wspinacze wybraliśmy najczęściej zalecany wariant zdobycia wierzchołka Alto de Guajara czyli zrobienie pętli ze stromym podejściem i łagodnym zejściem ze szczytu. Cała trasa zaczynała się przy ośrodkowym parkingu. Z tego miejsca wystartowaliśmy szutrową ścieżką oznaczoną jako szlak nr 4, którą przeszliśmy około 800 metrów do pierwszego rozwidlenia dróg. Na rozwidleniu poszliśmy dalej prosto wybierając szlak nr 31. Idąc wyraźnie wytyczoną ścieżką powoli zdobywaliśmy wysokość. W międzyczasie otworzyły się widoki na el Teide, Pico Viejo, a także na całą kalderę Las Cañadas i drogę TF-21.
Pomimo że, gdzieś daleko zarówno na wybrzeżu jak i przy wjeździe do Parku Narodowego Teide było pochmurno i padał deszcz to my na wysokości ponad dwóch tysięcy metrów szliśmy przez cały czas w palącym słońcu. Ścieżka prowadziła nas zakosami do góry, aż do momentu, kiedy znaleźliśmy się przy barierze skalnej, którą następnie ominęliśmy z prawej strony.
Po ominięciu skał znaleźliśmy się na kolejnym rozwidleniu szlaków. Ku naszemu zdziwieniu większość towarzyszących nam ludzi nie poszła dalej w kierunku wierzchołka Montaña Guajara tylko skręciła w prawo kontynuując wędrówkę szlakiem nr 31 prowadzącym w rejon Cumbres de Ucanca-Sombrero de Chasna. My wraz z kilkoma innymi osobami skręciliśmy w lewo na szlak nr 15. Przez kilkanaście minut szliśmy dalej zakosami do góry, aż znaleźliśmy się przy skalnym przesmyku. Przeszliśmy ścieżką pomiędzy dwoma wysokimi, kilkudziesięciometrowymi skalnymi ścianami, a następnie znowu weszliśmy na otwartą przestrzeń.
W tym momencie przed naszymi oczami ukazał się ponownie widok na wulkan el Teide. Widok był fantastyczny. Podczas dalszej wspinaczki minęliśmy jeszcze jedno rozwidlenie i idąc już dalej prosto jednokierunkową ścieżką dotarliśmy w końcu na wierzchołek Montaña Guajara. Na szczycie znajdowały się ruiny wzniesionego w 1876 roku, pierwszego na świecie wysokogórskiego obserwatorium astronomicznego. Po zrobieniu krótkiej przerwy i kilku zdjęć wśród gruzów tej budowli zeszliśmy tą samą drogą do wspomnianego wcześniej rozwidlenia, a następnie skręciliśmy w lewo idąc dalej szlakiem nr 15.
Prowadząca sypkim terenem droga łagodnie schodziła do dołu, a przed nami ukazał się w tym momencie widok na Ocean Atlantycki i wyspę Gran Canaria. Kolejne rozwidlenie szlaków, które pojawiło się na naszej trasie nie było zbyt dobrze oznakowane, ale nie myląc drogi skręciliśmy w lewo i zaczęliśmy trawersować zbocze Alto de Guajara. Idąc w ten sposób dotarliśmy do kolejnego rozwidlenia, gdzie krzyżowały się szlaki prowadzące m.in. do El Portillo, Siete Cañadas i Canada Blanca. My oczywiście skręciliśmy w lewo, w kierunku Canada Blanca i idąc ścieżką prowadzącą zakosami do dołu dotarliśmy do szutrowej drogi oznaczonej jako szlak nr 4.
Trasa ta prowadziła już po płaskim terenie. Po prawej stronie widzieliśmy pola zastygłej lawy porośnięte skąpą roślinnością, natomiast po lewej towarzyszyły nam zbocza Montaña Guajara z wystającymi z nich turniami i innymi różnorodnymi formacjami skalnymi. Pomimo że był to koniec kwietnia, w niektórych miejscach można było jeszcze zaobserwować resztki śniegu. W końcu dotarliśmy ponownie do skrzyżowania szlaków S-4 i S-31. Tym samym zakończyliśmy całą pętlę i nie pozostało nam nic innego jak wrócić z powrotem do samochodu stojącego przed Centrum Turystycznym Cañada Blanca.
